Bluenix

Het ijsje dat smaakte naar het blauw van de Vlaggenstick. Dezelfde vorm, ribbelstructuur. Teruglopen van het strand. Verwaaid. Moegespeeld. Midsland aan Zee. Het ijsstalletje. De Olakaart op kinderhoogte. Knisperend glad papier. Het koudste blauw. Flets. Bijna doorschijnend. Lippen verdoofd van  kou. Optrekkend naar je wangen. Mondgevoel. Schrappen met je voortanden. Een dun laagje. De laatste smaak uit het stokje zuigen. In je mond laten. Hangen. Morgen weer. Dezelfde. Elke dag. De smaak. Zomervakantie op Terschelling. De frozenvariant die ik vanavond hoopvol at was een teleurstelling. Troost. Ik vond hem terug. Mijn Bluenix. In De Kus.

3AADF5D6-1E21-4070-9963-CB0BD25E40BEB102966E-3DDC-40F9-AEFB-9E11F7A687A3F1123EF0-4B38-493E-983E-D8CC78F51708

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s