sponde

Dat grote bed had hij nou eenmaal. Voor voor de rest van zijn leven. Maar daar kwam ik later achter. In gemeenschap van goederen. Zijn grijze Auronde lakte ik naar wit. Ik deed het beddengoed. Een ouderwets zware molton. Witte strakke lakens en lits-jumeaux dons. De warmste en lichtste wolk in zijn soort. Al het synthetische, want anti-allergisch, weggemoffeld. Ons Huis moest verbouwd. Voor een flink bedrag. Een nieuw bed, dat dééd je niet. Grondig eens. Het bed van hem en de ex. Haar ex, niks mis mee. Haar kinderen, mijn liefste surrogaat. Maar hé, gewoon. Ik weigerde op háár verleden mijn nachten door te brengen. Voor mij een nieuwe matras. Echtelijke sponde 1.0. Met een hard plastic geribbelde lus trok je uiteindelijk iets van de spiraal best wel omhoog. Een eigen voeten- en/of hoofdeind. Ongekende luxe. In zijn fatsoen terug ging alleen met grof geweld.

Het gekraak zette in. Bij ons. Een rug, knie, heup of schouder. De spiraal was niet meer wat hij geweest was. Op een avond vertrok ik voor een pak kaarsen. Met voorbedachte rade. Met een verse lattenbodem en klein zwaar motortje kwam ik terug. In mijn nopjes. H zou voor zijn helft zeker overstag gaan bij het zien van alleen al de afstandsbediening. Het bouwpakket onder veel gevloek eerst in spiegelbeeld in elkaar geknutseld. Opnieuw. Zweet op de rug. Balanceren met de oude spiraal. Klem in het trapgat. Dan maar over het balkon. Triomf. Mijn mannen ruziede beneden om die ene tv-afstandsbediening. Ik boven. Met een boek op bed. Met één druk op de knop vrijwel geruisloos in alle standen gevouwen. Prinses op de erwt.

De nieuwe houten lattenbodem, de oude ijzeren spiraal. Het wrong. Pen-en-gat-verbinding deden de cruciale hoeken van de Auronde wijken. Ontzet. Ruw, zaagde H vier punten ongelijk van de nieuwe lattenbodem. Ik keek toe. Ik zweeg. Beter. Geen gekraak, geduw en getrek. Rust in de tent. Tot op een dag het motortje zweeg. Ik lag met de knietjes in de lucht. Er gebeurde niets meer. Woest sliep ik de hele nacht overdwars in het holletje van de gekrulde matras op maximale leeshouding. De volgende dag demonteerde ik de latten. Over. Plat. Met het motortje ging ik terug. Niks mis mee. Nieuwe batterijtjes. Opnieuw. Andersom. Dure en goedkope. Oplaadbare en weggooi. De AB tegen de muur gesmeten en liefdevol geaaid. De bodem was te gehavend voor garantie. Het bleef bij plat. Voor hem een nieuwe matras mocht dan wel, uiteindelijk. Zijn spiraal ligt lager dus de matras kon hoger. Zo lagen we een tijdje gelijk en vreedzaam.

De sponde dreunt mee op het stampen van binnenvaart door de IJssel. Ons Huis zucht en kreunt al een eeuw bij passerende zwaargewichten op de dijk. De sponde trilt steeds langer na. Zijn dikke matras duwt sinds kort mijn bescheiden latexje over de hogere harde Auronde rand. Mijn schouder moet het ontgelden. Nieuwe scheefheid. Ik stutte mijn kantje slim en overlangs klemde ik twee forse broodplanken. Gisteren klapte er eentje spontaan uit. Op ooghoogte. Ik ben er klaar mee. Ik gaf H mijn ja-woord en de belofte dat ik hem nooit zou dwingen met mij mee te gaan naar zijn hel die IKEA heet. Hij ís er vandaag geweest. Geheel onverwacht. Met zoonlief en vriendin. Hij vervoerde de aankoop, een nieuw bed, naar hun huis. Ik vroeg hem om de beddenfolder mee te nemen. Hij stribbelde niet tegen. Stelde geen vragen. Als hij hem nou maar kan vinden.
image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s